झरीपछि


लामो झरीपछि,
बिरुवाका कलीला पातहरु
सुस्ताई भर्खर उठेका छन,

झम झम... एकोहोरो संगीत

बिस्तारै रोकिएको छ,
लोरी सुनाउँदा सुनाउँदै
बालक निदाए जस्तो |
तप्प तप्प, बलेसीबाट
गोलाकार थोपा झर्न छोडेका छन
सिनेमाको प्रोजेक्टर जस्तो
एक मुस्लो प्रकाश
आकाशबाट ओर्लेको छ |
टाउको उठाएर चराहरु
चिरिङ् बिरिङ् के भन्छन खै...
गुँड निथ्राप्पै भिजेको छ,
बुढा हजुरबाउका गाला जस्ता
मेरो खोबिल्टे सडकमा
टिलपिल पानीका साना ताल ;
तीनमा हेर्छु प्रतिबिम्ब
पल्लो किनारको मैलो घर,
छेउमै उम्रीएका झार,
अनी अनारका फुलहरु |  

झरी पर्दै गर्दा
एकतमासको मन थियो
यादहरु यसरी बर्षिए
मानौं , रेडियोले भनोस -
आज यति मिलीलिटर 'प्रेम' बर्षियो |
पखालेर सबै तनलाई
राजस्वला पछी नुहाएकि युवती जस्तो
लजाउँदै बगेको हावालाई
अलिकता जिस्क्याउँ जस्तो लाग्छ |
तब न प्रक्रिती, वाह !
गाढा भएका छन सबै रंग,
कती राम्रो चित्र मेरो सन्सारको
फुलको पराग जस्तो यो मन ;
यो झरिले भारी बनाईदिन्छ
तब न माँया, वाह !
भरीएका छन सबै अंग
कती सुन्दर भोगाई यो प्यारको |
आकाश खुलोस नखुलोस
त्यस्सै खुल्छ यो मन
झरिपछि  !

5 comments:

  1. as usual, its a very well written poem
    i like how u made parallels with prakriti and mann !!!

    ReplyDelete
  2. fantastic one.i really liked it.

    ReplyDelete