हामी उस्तै उस्तै है !

एकैछिन लाग्ने बादल
कती प्यारो लाग्ने |
पात झर्ने बेला थियो
हुरी चल्ने बेला थियो
गड्याङ गूड्ङ आकाशमा
मेघ गर्झिने बेला थियो
निर्जन बस्ती एकान्तमा
पिडाका हिउँ पग्लिएर
मुन्टो उठाउदै अली अली
थिचिएको, लुछिएको
असिनाले कुटिएको
यात्रीलाई खुशी किन नलागोस
जब भेट्छ,
शितल बादलको टुक्रा
दिक्दार उकालोमा !
शितल छाँया दियो
नबिर्सने माँया दियो
डोर्याएर माथि डाँडासम्म
भरोसा दाँया-बाँया दियो !
कहिले आफु बर्सिदियो
कहिले खुशी छर्किदियो |

तैपनी ,एकैछिन लाग्ने त्यो
कती प्यारो लाग्ने |

ए मेरो प्यारो बादल ,
तिमी त
जानु छ अन्तै
तिम्रो यात्रा
शिखर माथि माथि छ,
बर्षनु छ तिमी
बर्सौ देखी तिम्रो बाटो हेरेको
तिमीलाईनै पर्खेको मरभुमिमा  ;
म त घिस्रने, पहाड मुन्तिर
म रमाउने, टाँकिका फुलमा
मैले पीउने, मुलको छर्छरे ;
तिम्रा मेरा केही भिन्नता !

खोइ कसले लखेट्छ
यो समयलाई ...
घडीका सुइ झिकेर
खल्तिमा हालुँझै लाग्छ !
दुई दिनको पाहुना
तिमी हौ कि म ?|
तिमी उड्दै जाने
म हिड्दै जाने ..
हामी उस्तै उस्तै है !