OFF AND ON WITH ...BHOOWAN

मजा

2012-02-01T21:50:00.000+05:30

खुला छोड्नुमा के मजा
जति
कैदी बनाउनुमा छ,
यो मन त यसै सुर्किदिन्छ
कहिले यसै फुर्किदिन्छ
हाए ...कति नाजुक, कति भावुक
रिसाए हुन्थ्यो बरु
मजा, यसलाई मनाउनुमा छ
मजा, कैदी बनाउनुमा छ !

लास्ट पिरियड, लास्ट बेन्च #jptfeelings

2011-09-29T00:01:00.001+05:30

उनलाई 'गुरुआमा'
नभने हुँदैन ?
मलाई त उनि
उनकै नामबाट
बोलाएको मन पर्छ ;
उनको सुन्दर, लामो कपाल
नाबांधेकै ठिक ,
त्यो सांबलो बर्ण
चन्चल आँखाले
टोलाएको मन पर्छ ;
त्यति कोमल शरीर
त्यति हँसिलो चेहरा
मा सोचमग्न छु ....
कसरि हुन सक्छौ कहिलेकाँही
साँच्चै कठोर ?!

एक झोंक्का हावा
यहि बाटो आए हुने नि,
तिमीलाई छोपिदिने
त्यो कुमको पछ्यौरी
नत्र कसले उडाउँछ...
म मा त्यति हिम्मत छैन !

ब्ल्याकबोर्ड भन्दा,
त्यसअघी उभिने
'सुन्दर आकृति'
पढ्न मन छ !
म किन नियाँलौ
नोटबुकको पाना पाना
............
धत् , यस्ता नि बिध्यार्थी ?!
माफ गर्नुस ...
मलाई साच्चै पढ्न मन छ,
नत्र ती ओठ,आँखा,बोली
किन हुन्थे
त्यति जटिल अनि मिठा ?
देवतालाई हेक्का हुनुपर्थ्यो !

म गर्व गर्छु

2011-09-26T14:51:00.000+05:30

म कति गर्व गरौँ

मेरो देशको !

जहाँ गाउँका ट्रयाक्टर बलिया

Cartoon: Uttam Nepal

उड्ने हवाईजहाज भन्दा ,

जहाँ नेताको संख्या धेरै

'खाँटी जनता' भन्दा,

तैपनि म गर्व गर्छु साथी

किनकि यी सबै मेरै देशमा छन् :

१५ रुपैयाको चाउचाउले

१५ लाखको घर दिने !

जुत्ता टल्काउन पालिस होइन

'टर्च' उपहार दिने !

जनता-नेता ...

रहेनन कोही अब,

फलामे छड 'इमान्दार' हुने |

कति राम्रो चलन, आहा !

देश बनाउने ठेक्का

नीति निर्माताले होइन,

'सिमेन्ट कम्पनी'ले लिने !

चोर-ठगलाई जेल हाल्ने ?

धत् , त्यो उहिलेको कुरा...

मेरो देशमा नेता/पत्रकारलाई

राख्ने अब जेल खुल्ने !

उपभोक्ताले खाईदिन मात्रै पर्छ

पाईखानामै सुन्दर 'मिठाई' बन्ने !

तैपनि म गर्व गर्छु ;

जे पनि बिक्ने मेरो देश !

मान्छेका सम्बेदना

नेताका नैतिकता

बुद्धिजीविका बिचार

आफन्तका आत्मियता

सबलाई प्रायोजन गर्न मिल्ने !

तैपनि म गर्व गर्छु साथी

किनकि यी सबै मेरै देशमा छन्

दुनियाँमा अन्त

कहिँ नहुने कुराहरु ||

you and me

2011-09-14T21:56:00.002+05:30

Compromise and
sacrifice !
two different things.
The one I did
and you , the other !

#heavyfeelings

2011-09-14T21:53:00.001+05:30

धन्न,

टेकेको जमीनले धानेको छ,

तिम्रो यादले यति भारी बनाउँदा नि |

मेरो त वजन

कती नै थियो र !

भारी मन [#heavyfeelings]

2011-08-18T22:47:00.001+05:30

कुनै कुरा,

चियापसलको गफ जस्तै

उठाएर छोडिदिन गाह्रो |

कुनै पिडा,

'एयरहोस्टेस'को हाँसो जस्तो

खिस्स टारिदिन गाह्रो |

'जीवन, एक सम्झौता', किताबमा मात्र पढेको

तर आँफैले भोग्दा

कुनै उपकथाहरु...

आँफै बन्दा एउटा सानो पात्र,

फिल्म हेरेर निस्केझै,

खुसुक्क हल छोडिदिन गाह्रो |

उँडाईदिन मिल्ने धुँवाहरु छन,

घुट्क्याईदिन मिल्ने नशाहरु छन,

टारीदिन मिल्ने हाँसो,

लत्याईदिन मिल्ने जिम्बेवारी,

बिर्सिदिन मिल्ने जन्मदिन, तिथी, मितिहरु

नदेखेझै गर्न मिल्ने कती द्रिश्य छन ;

तर कुनै कुरा, साह्रै गर्हौ

थिग्रिदिने मनको पीँधमा,

न ओकल्न मिल्ने

न उँडाउन मिल्ने

न बगाउन मिल्ने

तर म प्रेम गर्छु...

यी सबै सबै भारी पार्ने

सुन्दर अनी 'मिठो बोझलाई' ;

यसै होइन कहिलेकाँही

यो चङ्गा मन, 'भारी' भईदिने !

माफ गर

2011-07-25T18:30:00.006+05:30

तिम्रो पराजित मानसिकता प्रति
मेरो साहनभुती छ,
माफ गर; म सम्मान गर्न सक्दिन |
तर तिमी त ,
संसार जित्न हिंडेको मान्छे,
जुन छुन उँडेको मान्छे ,
किन निहुरन्छौ पृथ्वी तिर !
माफ गर; म त्यो हेराईमा

इमान देख्न सक्दिन |

आई एम कृष्णबहादुर कुमाल

2011-07-01T18:04:00.005+05:30

मिति : ११ असार
स्थान : छोप्राक, गोरखा

“यो एरियामा मैले जस्तो नम्बरी जाल कसले बुन्छ, अहिले आओस … मेरो कान काटिदिन्छु'”, कृष्णबहादुर कुमाल जंगिए | एउटा खुट्टा अलि नचल्ने ब्यथाले च्यापे पछि गाउँमै धान कुट्ने मिलको ‘ड्राईभर’ बनेका उनले, बाटो छेउको त्यस भट्टीमा कति जर्किन रित्याए, लेखा जोखा छैन | आज यिनै नम्बरी कुमाले दाई मसंग छन् | “कुमालेलाई माछा ….. आss.. बाबु कुरै नगर्नु ; कुन खोलामा कति माछा छन् हेर्दैमा थाहा हुन्छ, नाबुडी हान्नै पर्दैन |” खोलाको एउटा छेउबाट जाल हान्न सुरु गरेपछी घाम डांडा मुन्तिर नझरुन्जेल सम्म जाल हुत्ति रहन्थ्यो उनको | बेलुका आयो, अलिकति भट्टीकी मगर्नीको मा रक्सीसंग साट्यो अनि बाँकी घरमा लगेर धोक्रो पछार्यो – “ला.. बुधेकी आमा, क्यार्नी हो गर यसलाई, आजका ‘बुदुना’ अच्छा छन्” | त्यसैले धेरथोर घर खर्च चल्यो, बुधे को स्कुल फिस तिरियो, अनि मिठो मसिनो केहि पाक्यो | गाम ठाम सुहाउँदो हुनै पर्यो, चाड पर्ब नमानी भएन, खाने मुख बढीहाल्छन …… लौ यसरि भएन सधै | किस्ने कुमालको बाटो सोझियो मुग्लान तिर | नत्र उसका सोझिने दुईओटा ठाउँ थिए, दरौंदी खोलाको किनार अनि मगर्नीको भट्टी | कहिले काहिँ जाल हान्दै ऊ लम्जुङको साँध, चेपे खोला सम्म पुगेको थियो | खै किन हो त्यहाँका देउता रिसाए , माछा परेनन | “अर्काको डांडा खोलामा यत्रो नि टेक्दीन अब ; त्यस्ता **जी माछा हाम्राँ नि छन्”| त्यो बेला देखि पल्लो खोला जान छोडेको किस्ने, यो बेला सम्म आईपुग्दा जिन्दगीका कति खोला तर्यो , हिसाब छैन |

हेटौडा, बिरगंज, रक्सौल, गोरखपुर काम खोज्दै हिड्यो | अलि अलि मिसिनरी काम सिक्यो, दुख पनि गर्यो, दुनियाँ देख्यो, पुरा 'हिन्दुस्तान' चाहार्यो | तैपनि 'हाउडा'को पुल दिनमा सात पल्ट तर्दा, तल हेरेर अन्दाज गर्न बिर्सिएन-‘ यहाँका माछा चै एक-मान्छे ठुला हुन पर्छ’ | कहिले बिहारी साथी बनायो , कहिले बंगालीको गाली खायो, कहिले कोठीकी ‘लड्की’संग लठारियो, दिनभरी काम गर्यो अनि मातेर इस्टेसनमै बटारियो | “लौ किस्ने मुर्दो बिग्रिने भो यसरि त”| एक हातको औंला भरि गन्न पुग्ने गर्मि खाए पछि एक दिन ब्युँझेर, आफैलाई गाली गर्यो ; खै के सपना देखेर उठेको बिहान थियो त्यो | जम्मा भएको पैसा र लुगा पोको पार्यो अनि त्यो ‘हाउडा’ पुल अन्तिम पल्ट तर्यो | रक्सौलमा आएर अत्तर हाल्यो , दुइटा स्पिकर भएको क्यासेट किन्यो अनि छालाको कालो जुत्तालाई एकपल्ट रुमालले पुछेर आफ्नै घरको बाटो सोझ्यायो |

“ओई … नेप्टी, थप न ह्याँ, गींलास रित्तेको देख्दिनस ?”| संघर्सको फ्ल्यास-ब्याकबाट किस्ने फर्कियो | उमेरले ५५ हान्दा, मलाई सुनाईरहेका कथामा उसको ‘रिदम’ बिगारेछ, त्यो स्टिलको खालि गींलासले | मगर्नी दिदिले हामि दुबैलाई रक्सी थपेर किस्नेतिर बाण चलाईन-

“आफ्नै बुढीलाईझैँ नभन है, दिम्ला घोचाले आईले, साउनी भन्न सौदैनौ ?”|

“खै खै तेरो घोचो हेरम त , मलाई हान्ने " , झिमिक्क आँखा झिम्क्याएर किस्नेले एक मुस्लो हाँसो फाल्यो, देउराली चुरोट संगै |

“रमरम रौसी लाग्या बेलाँ त, यसका गाली पनि ख्याल मिठा लाग्छन र !” ऊ रुमानी बन्यो | छोराछोरी हुर्काएर, (उसकै भाषामा) मुलुक घुमेर , दुनियाँ देखेर आएको, ५५ काटेको किस्नेलाई हँसिमजाक र गफ लडाउन कसले सक्थ्यो, अनि छेकोस पनि कसले ! इंडिया बस्दाको प्रभाव होला, म संग बोल्दा बेला बेला अंग्रेजी घुसाउथ्यो | मोटर र मेसिनको पाटपुर्जाको नाम त अंग्रेजीमै भन्थ्यो, स्पष्ट संग | पर परको गाउँमा कतै डिजेलबाट चल्ने धान कुट्ने मिल फिट गर्नु परेमा, नि:सन्देह उसकै नाम आउथ्यो | उसको काम गराई कुनै इन्जिनियर भन्दा कम हुन्न रे, उ दाबी गर्छ | उसको कुरा सुन्दै जाँदा, मेसिनको उसले जाने जति नाली बेली लगायो | मैले अलि अलि लागेको सुरमा, मेकानिकल इन्जिनियरको 'मानार्थ उपाधि' थमाइदिएँ | कुराको तालै तालमा ऊ कहिले कहिँ हात माथि उचालेर भन्थ्यो , “आई एम कृष्णबहादुर कुमाल”| उसको अर्को मन पर्ने लाईन – “एक्स क्युज मि मगर्नी , अर्को गिलास थप त” | सबै नबुझे पनि मगर्नी मुन्टो ऊ तिर फर्काएर धारे हात लाउथीन – “ बज्जेको मुखमा …….” | किस्नेका गालामा अलिकति रक्सि, अलिकति रमाइलोको रंग जम्यो |

मलाई त्यति नै बेला उसको फोटो खिच्न मन लग्यो | “दाई, तपाईको फोटो र तपईसंगको यी सबै कुरा जस्ताको तस्तै म कम्प्युटरमा लेखौला, सबै साथीहरुले पढ्छन” मैले सम्झाएँ | कम्प्युटर र टिभीमा के के अन्तर छ, थाहा नभए पनि, यो 'चारपाटे भाँडो' कस्तो देखिन्छ भन्ने चै उसलाई थाहा रहेछ | मेरो जाने बाटो अझै एक घण्टाको उकालो बाँकी थियो, म झोला बोकेर निस्किएँ | ऊ अझै जम्ने सुरमा थियो, “बाबु बसम न एकछिन ...... आई एम कृष्ण बहादुर कुमाल …..एक्स क्युज मि , प्लिज ….बसम बसम....ओके थ्यान्क्यु .....गूड् नाईट ” | जाने जति अंग्रेजी ओकल्दै थियो ऊ, म नमस्कार गरि उकालो लागे | मलाई घर पुग्दा सम्म दुइटा कुराले रोमाञ्चित बनाईरहयो - त्यो २ गिलासको रम-रम अनि किस्नेको “आई एम कृष्णबहादुर कुमाल” |

मेरो जन्मदिनको उपहार

2011-06-22T22:24:00.007+05:30

बुबा भन्नुहुन्छ, उँहाहरुको पुस्ता र हामीबीच ठुलो अन्तर छ | कति धेरै फरक छ सोच्ने तरिका, काम गर्ने शैली अनि लवाईखवाई | उहाँ सोच्नु हुन्छ; अहिलेकालाई अरुको परवाह छैन, आफ्नो सुरमा मस्त छन्, खालि साथीहरुसंग रमाउँछन, एकदम आफु-बादी छन् | न भावनात्मक मूल्य छ , न सम्बेदना पलाउँछ छिट्टै | केहि नयाँ नयाँ भन्दा भन्दै सबै कुरामा नयाँपन खोज्दै हिंड्छ यो पुस्ता | काम केहि नयाँ , बोलाई , हिडाई अनि सम्बन्धमा पनि केहि 'नयाँपन' | हुन त समय कुनै बेला एकै ठाउँ अडिन्छ र ! यो बहावमा कति राम्रा कुराहरु बिकसित हुन्छन, कति बिकृति पनि | कति सुन्दर पक्ष्य देखिन्छन ,कति कुरूप अनुहार |

म अनि मेरा साथीहरु बीच उतिसारो अन्तर छैन, काम गर्ने शैली, सुत्ने उठ्ने रुटिन, सुन्ने संगीत, लवाईको पारा, सोचाईको अन्तर, आफ्नो क्यारिअर-मोह, प्रेम-प्रसंग, इत्यादी | कसैको बिगतसंग मतलब हुन्न, नामको पछाडी झुन्डिने थर संग चासो छैन , न जात न बर्ण | अझ रमाइलो कुरा त, म आबद्ध TFC Nepal संस्थामा त साथीहरु twitter मा राखिने नामबाट मात्रै चिनिन्छन, वास्तविक नाम पनि धेरैको थाहा छैन |

कमाई धेरै थोरै होला, हैसियतमा अन्तर होला | तर कसलाई थाहा पाउनु छ सब ?| चियापसलबाट सुरु भएको सहयोग अभियानका यी तन्नेरी जमात, त्यस्ता बाल बच्चा खोज्दै छन, जसलाई बाबुआमाले सडकमा फालेका छन, पढ्नको मेसो छैन, खान-बस्नमा दाताहरुको भर छ | ती बृद्धा खोज्दै छन जसलाई आश्रममा धपाईएका छन, जो असक्त छन, निधारका सात पत्रे खुम्च्याईमा असाहयताको 'ट्याग' छ | तर, जिन्दगी बनाईदिने ठेक्का होइन, न त बाँचुन्जेल पालनपोषण गर्ने जिम्मा | एक-एक जनाको हैसियतले भ्याउने गरी जम्मा गरेको पैसा, खाने कुरा , लत्ता कपडा, आदिले उनिहरुको सानो गर्जो टार्न पुगोस, अलिकता खुशी थपोस, दुनियाँमा एक्लो महसुस नहोस् अनी केही सकरात्मक भावना बिकसित होस् | यस्ता अभियानहरुमा अरु धेरै मिसिउन, आ-आफ्ना मुठ्ठी थपुन, जसले कालान्तरमा ठुलो सहायता प्रदान गारोस | चाहे सुरुवात किन एउटा खेस्रा कापिबाट नहोस् | बिना लोभ-लालच अनी बोझ, सहयोग गर्न तम्सिने यो जमातलाई डोर्याउने एउटै धागो छ - आत्मसन्तुष्टी | दु:ख सुखको श्रिङ्रगार प्रत्यकका अनुहारमा लेपिएका होलान, संघर्षको निल-डाम सबैका ज्यानभरी होलान | तैपनी अर्को लड्दा उठाउनु र अरुको आँशुमा एकैछिन भएपनी साथ दिनु, कुनै सन्तुष्टीसँग दाँज्न सकिन्न | मिले सम्म आठै प्रहर कम्प्युटर भित्रै पस्न खोज्ने यो पुस्तालाई कुनै नेता अघी लगाउनु पर्दैन - संबिधान बनाउ भन्न, भ्रस्टचार नगर भन्न, देश सुधार्ने बाटो खोज्न |

प्रसँग मेरो जन्मदिनको उपहारको | जन्मदिन नजिकिदै जाँदा email का inbox तथा facebook को भित्ता भरी 'ह्याप्पी बर्थडे' का शुभकामना ओईरिन्छन | अनी जन्मदिनमा साथीहरु मिलेर घुमघाम वा रेस्टुरेन्टमा बसेर खाई-पीई गर्नु, प्राय चलिरहने परम्परा हो | भोली-पर्सीपल्ट टेबलमा केही उपहार र कार्डहरु थुप्रीएका हुन्थे | तर गएको मेरो जन्मदिन मेरा लागि बिशेष बन्यो | त्यस दिन कुनै भेटघाट र celebration हुनु अघीनै एकजना साथीले मलाई उपहारका लागि बोलाईन, शुभकामना सहित | बनेश्वोर चोकमा कुनै 'राम्रो' ठाँउमा खान छिरौला भनेर सोच्दा सोच्दै उनले मलाई अली 'ठुलै ठाँउमा' जाँउ भनिन | दुई पाङग्रेमा खुरुरु हामी सोल्टीमोडतिर हानिँयौ | कुनै बिशेष होटेलको अन्दाज गरिरहेको म अचम्ममा परेँ, जब हामी थियौँ एउटा अनाथ आश्रम अगाडि | मुख्य सडकबाट केही भित्र साँघुरो गल्ली हुँदै कुनामा कोप्चिएको त्यस अनाथ गृहमा प्रबेश गरिसके पछी मलाई, त्यसको बिशालता र त्यसले फैलाएको आश्रयको उज्यालो बोध भयो | केही ३० /३५ बृद्धबृद्धा र ५० भन्दा बढी अनाथ बालबलिकासगैं खाना बनाउने, बाँड्‍ने र रमाइलो गरी संगै बसेर खानु कम्ता आनन्ददायक थिएन । दिनभरी उनिहरुसंगै दुखसुख बाँड्‍दा, पिर र ब्यथाको कथाहरु सुन्दा, त्यसविच पनि ति अबोध र स्वच्छ हाँसो देख्दा, क्यारियरको टेन्सनले आफूमा कहिलेकाहिं हुने 'फ्रस्टेसन' पनि उत्रियो ।

हुन त एक माघले जाडो जाँदैन । हाम्रो एक दिनको सहयोगले अचम्मै ठूलो गुन लाग्ने पनि होइन । तर प्रत्यकले जो ,'केही गर्न सक्ने' क्षमता राख्छ , जो युवा केही बाँड्न चाहन्छ; उसले यस्ता सकरात्मक कदम पछ्याउने हो भने, धेरै असाह्य बृद्धबृद्धाको जीवन कष्टप्रद हुने थिएन होला । धेरै अनाथ बालबालिकाहरुले दुई छाक खाएर स्कूल जानबाट बन्चित हुने थिएनन् होला । त्यतिनै खेर मलाई अस्ति भर्खर एक महँगो रेष्टुरेण्टमा एक प्लेट मम र चिया खाएको रु २५०(१०% कर बाहेक) तिरेको याद आयो । त्यति पैसाले त सरकारी स्कूल जाने एउटा विद्यार्थीलाई एक महिनाको कापीकलम पुग्ने पो रहेछ । एउटा जन्मदिनमा साथी-भाइ बटुलेर साधारण रेष्टुरेन्टमा खर्च गर्ने पैसाले त, ती आश्रममा भएका १२ विद्यार्थीको स्कूल खर्च टर्ने रहेछ ।

दिनभरि त्यही अनाथाश्रममा बसेर मैले महसुस गरेको आनन्द यसअघि कहिल्यै अनुभव भएको थिएन । छुट्टीने बेलामा उनीहरु सबैको मुहारमा फुटेको मुस्कान मेरा लागि संधैभरी सम्झिन लायक रहनेछ । निस्कदैं गर्दा मेरी साथीले मलाई बाचा गराइन्, प्रत्यक जन्म दिनमा यसैगरी आश्रममा पुगेर सेवा गर्नु । मैले पनि प्रण गरे । त्यस अध्याँरो गल्लीबाट बाहिर निस्कदैं गर्दा मेरो उज्यालो अनुहारले उनलाई मुरी मुरी धन्यवाद दिदैं थियो ; अनि तौलिनै नमिल्ने उनीप्रतिको सम्मानभाव । मेरो जन्मदिनको त्यस उपहार मेरा लागि अत्यन्तै प्रिय रहेने छ । र यसैगरी मैले मेरा मिल्ने अरु धेरै साथीलाई त्यस्ता ठाँउमा लगेर सहयोग जुटाउन सके, यस सुरुवातले अझ सार्थकता पाउनेथियो।

झरीपछि

2011-06-19T22:29:00.004+05:30

लामो झरीपछि,

बिरुवाका कलीला पातहरु

सुस्ताई भर्खर उठेका छन,

झम झम... एकोहोरो संगीत

बिस्तारै रोकिएको छ,

लोरी सुनाउँदा सुनाउँदै

बालक निदाए जस्तो |

तप्प तप्प, बलेसीबाट

गोलाकार थोपा झर्न छोडेका छन

सिनेमाको प्रोजेक्टर जस्तो

एक मुस्लो प्रकाश

आकाशबाट ओर्लेको छ |

टाउको उठाएर चराहरु

चिरिङ् बिरिङ् के भन्छन खै...

गुँड निथ्राप्पै भिजेको छ,

बुढा हजुरबाउका गाला जस्ता

मेरो खोबिल्टे सडकमा

टिलपिल पानीका साना ताल ;

तीनमा हेर्छु प्रतिबिम्ब

पल्लो किनारको मैलो घर,

छेउमै उम्रीएका झार,

अनी अनारका फुलहरु |

झरी पर्दै गर्दा

एकतमासको मन थियो

यादहरु यसरी बर्षिए

मानौं , रेडियोले भनोस -

आज यति मिलीलिटर 'प्रेम' बर्षियो |

पखालेर सबै तनलाई

राजस्वला पछी नुहाएकि युवती जस्तो

लजाउँदै बगेको हावालाई

अलिकता जिस्क्याउँ जस्तो लाग्छ |

तब न प्रक्रिती, वाह !

गाढा भएका छन सबै रंग,

कती राम्रो चित्र मेरो सन्सारको

फुलको पराग जस्तो यो मन ;

यो झरिले भारी बनाईदिन्छ

तब न माँया, वाह !

भरीएका छन सबै अंग

कती सुन्दर भोगाई यो प्यारको |

आकाश खुलोस नखुलोस

त्यस्सै खुल्छ यो मन

झरिपछि !

चलेकै छ , चल्छ !

2011-05-11T16:38:00.000+05:30

        बाटोमा हीड्दा सबै भन्दा सजिलो मलाई एअरफोनको दुइओटा छेस्का कानमा हालेर आफ्नै तालमा लम्कनु हुन्छ ! बाटोमा को हिड्यो, कसले के गर्दै छ, के मतलब | तर, सार्वजनिक सवारी साधनमा हिड्नु भनेको, एकै दिनमा दर्जनौ कथा पढ्नु जस्तै हो | कुराको प्रसंग, अनुहारको भाव, लवाइ खवाई, सभ्यता, सबै महसुश गर्न पाइन्छ | कहिले काहिँ मोबाइलमा कुन गीत बजिरहेको छ भन्ने पनि भुलिन्छ | अनि कहिले चाहिँ ह्या… मलाई के को ‘बाल’ भनेर म्युजिकको तालमा आँखा यता-उता नगरी बाटो कटाउन मन लाग्छ |
          ‘नेपाल यातायात’ मा मान्छे बस्न सिट पाइयो भने, डीभी परे भन्दा धेरै खुसि मान्छन | मेरो भाग्य धन्य रहेछ आज, अन्तिम तिर भए पनि बस्न पाएँ | अर्काको काखी गनाउने, सुर्तिको गन्ध , बोल्दा मुखको छिटा , अलिकता धक्का मुक्की, आदि पचाउन नसक्ने मान्छे गाडी नचढेकै बेस | सबै परिस्थितिलाई भुल्न मैले एउटा रमाइलो गीत छाने - आगे आगे तोपैको गोला, पछि पछि मेसिनगन भरर …. यो गीत कसैले अहिलेसम्म नसुनेको भए, एकपल्ट सुन्नुहोस | गाडी गुड्दै गर्दा एक्कासी मेरो ‘समीक्षकपन’ जागृत भयो | बिस्तारै वरिपरिका मान्छे, तिनका प्रसंग ‘स्क्यान ‘ गर्न थालेँ | औसत केटाहरूमा कामको तनाब छ , कोहि नयाँ ‘केहि’ गर्न चाहन्छन , कोहीको ब्यापार राम्रो हुदै छैन,कोहीको भिसा लाग्ने पक्का छैन , पैसा कमाउने चक्कर छ , डेटिङको खर्च , घरको जिम्वेवारी , आफ्नै साथीहरु के के गरिसके … एकखालको ‘फ्रस्टेसन’ छ | ‘साला , त्यो कन्सुलरहरु पनि क्या मुडी हुन्छन , कस्ता कस्ता झार हरुलाई भिसा लाग्ने, आफ्नो सबै डकुमेन्ट ठिक हुँदा पनि रिजेक्ट ‘ | कसैको हातमा फाइल ब्याग छन् , सायद जागिरको मेसो होला | जागिर भएकाहरुलाई टाइममा पुग्न हतार , रिपोर्ट बुझाउन हतार , तलब नबढेको गुनासो , यस्तै यस्तै …. अन्तमा दुई चार गाली हाकिमलाई दिन पाए, मन शान्त | खुट्टा राख्ने ठाउँ छैन , कन्डक्टरलाई गाली कति कति ….. फेरी चढ्न चाहिँ सबैलाई पर्ने | ऊ पनि के कम , जानेको जति सबै ‘भल्गर’ बर्बराउदै भित्र भित्र ठेल्छ |
चलेकै छ , यसरि नै चल्छ |
           ठेलिदै ठेलिदै एउटी केटी मेरो सिट छेउ आइपुगी | हातमा भएको सानो झोलाले उभिन गाह्रो थियो ; लवाई हेर्दा कुनै प्राइभेट अफिसकी कर्मचारी हुनु पर्छ | खोइ कुन अधबैसेले हो , पछाडी बाट ‘टच‘ गर्यो रे , मुर्मुरिँदै थिई ;अलि यता पट्टि सरे पछि चुप लागेर बसि , के गरोस बिचरा | आजकल भर्खरका अल्लारे केटा भन्दा पनि, घरमा बुढी भएका, उमेर अलि घर्केकाहरु त्यस्तो मौका छोप्न पछि पर्दैनन | अंकल जस्ता पर्नेहरुले ‘मिस-बिहेब’ गरेपछी त रिस उठ्ने नै भयो | बनावटी हाँसो अलिकति फ्याँकेर मलाई हातको ब्याग लिईदिन भनि , मैले केहि नसोचेर ब्याग लिईदिए | डेनी र आशा भोस्ले गाउँदै थिए – “उकालीको चिसो पानी खाईजाउँ खाईजाउँ लाग्छ , माथ्लोघरकी तरुनीलाई लैजाउँ लैजाउँ लाग्छ “ | छेउकी केटी खासै ‘इम्प्रेसिभ’ होइन , मेरो आँखा झ्याल बाहिर मोडिए |
         बाटोमा बिन्दास केटीहरुको हुल छ | होइन , केटीहरुको हुल बिन्दास छ | सेतो एयरफोनबाट थाहा हुन्छ, धेरै जसोका खल्तीमा आई-पड छन् | गाडीमा, बाटोमा , स्कुल वा कलेज , सबै तिर केटीहरुको हाँसो उन्मुक्त सुनिन्छ | कसैलाई तनाब छैन , क्यारिअरको उतिसारो चिन्ता छैन | खोइ मलाई त्यस्सै याद आयो मेरो एउटी साथीले भनेको - जो संग अफेयर चलायो त्यहिसंग बिहे गर्ने केटी त मुर्ख हो…. कि त डीभी परेको , कि कुनै देशको पी.आर पाको केटासंग बिहे गर्ने हो , अरु टेन्सन किन लिएर बस्ने |    सायद, भबिष्य हेर्नेहरुको यो तर्क ठिकै होला ; सबैको यस्तै खाले सोच पक्कै छैन | केहि अपवादलाई छोडेर कयौ केटी साथीहरुलाई सुनिन्छ, उनीहरुलाई जिन्दगीको ठुलो समस्या कपालमा पलाउने हाँगा हो, फिल्ममा हुने कुनै बियोगान्त दृश्य हो , हल्का उठेका केहि ‘पिम्पल’ हो , खुब मन परेको तर लगाउन नपाएको महँगो लुगा हो, भन्ने बित्तिकै पिकअप नगर्ने ‘केटा साथी ‘ हो , ऐजन ऐजन |
महिला मित्रहरु , माफ गर्नुहोला |
+२ तिरका केटीहरु झन फोनमा यसरि झुन्डिनछन् मानौ, त्यो ब्यालेन्स कहिल्यै सकिन्न | साथी Tanx (साथीहरुले भन्ने नाम) भन्छन - मलाई त इर्श्या(tension) लाग्छ यार , जहिले नि बाटोमा हाँस्दै हिडेको देखिन्छ ; खासमा त्यस्तै हुन्छन कि देखाउने मात्र हो ? जे भए पनि, उनको ठम्याईमा सबैभन्दा बिन्दास केटीहरु चै खिचापोखरीका हुन्छन ! उमेरको ‘बोनस’ हो वा, समयको बहाब…. अनुहारमा तनाब नदेखिने / नदेखाउने यो बानी , आम युबतीहरुको खुबी माने पनि हुन्छ |
           गाडीमा उभिनु परेको दिन, सबै भन्दा धेरै कसरत म जस्ता ६ फिट+ का मान्छेलाई हुन्छ, जिमखाना जानै पर्दैन | उभिंदा माथी टाउको ठेल्छ, बसौ कुनै कुनै गाडीमा घुँडा ठेल्छ | इन्डियन गाडी , नेपाली हाईट ! कुरा , देखिने आम चेहराको हुँदै थियो | तीनमा लुकेको कथाको | नेपाली फिल्मका लेखकहरु किन अरुको नक्कल उतार्छन ! तीनदिन सार्वजनिक गाडीमा रिंगरोडको फन्को मार, दमदार कथा भेटिन्छन, गजबका पात्र देखिन्छन | कहिले काहिँ म आफैलाई हेर्छु …. ३ घन्टालाई पुग्ने मज्जाको फिल्म बन्ने कथा देख्छु | जिन्दगीका उतार चढाब , सम्झनाका घाम-छायाँ, दुख सुखको अँध्यारो-उज्यालो , माँया पिरतीका इन्द्रेणी ….. अहो , रमाइलो पो छ त | नेपाल यातायातको ठेलाठेल , निरन्तर छ ….. हिजो ,आज अनि भोलि पनि | अनुहार नयाँ देखिएलान, लवज नयाँ सुनिएला | मेरो छेवैमा बस्नेले मलाई खुब ब्यङ्ग गर्दो हो | यसरीनै चलेको छ, चल्छ | कहिले काहिँ बडो ‘ दार्शनीक स्टाईलमा’ सोच्छु , श्वास फेर्दा सबैले यहि हावा ताने पनि , भित्र पुगी सुस्केरा हाल्ने बेला , कति फरक फरक खुसि ,पिडा, र सप्तरंगी भाब मिसिएर निस्कँदो हो |
      एकैछिनमा म ओर्लिनु छ | तपाई हाम्रो जम्काभेट पक्कै हुन्छ; यसै गरि तपाईं मलाई पढ्दै, म तपाईलाई पढ्दै आ-आफ्नै बाटो नापौला | तर एउटा सानो हाँसो साँटीदिए, दुबैको मुहार उज्यालै होला; जे सोच्नुस …. कसैका आखाँ बोल्छन कसैका मन ! बाँकी कथा तपाईंनै लेख्दै जानुस | जिन्दगी त यसै उसै चलेकै छ , चल्छ |
       फेरी एकपल्ट त्यो बिन्दास हूलमा आखाँ गयो, लाग्छ बेफिक्री हाँसो सायद त्यहि हूललाई फुर्छ , सुहाउँछ पनि ; मलाई ‘जबर्जस्त’ झिक्नु पर्छ | म छोरो मान्छे, कामकाजी मान्छे, जिम्बेवारी बोकेको मान्छे …. नहाँस्न लाई बहाना कति कति | एउटा ब्यङ्ग आफैलाई | अफिसमा तलबको कुरो चल्दै छ क्यारे …. बढाए राम्रै हुन्थ्यो ! नभए के …..यसरीनै चलेको छ, चल्छ |

म मान्दिन

2011-04-26T18:37:00.000+05:30

म मान्दिन
'नमरी स्वर्ग देखिन्न' भन्ने |
त्यो के हो त ?
मनको सुन्दरता
बोलिको मोहनी
साथको सम्मोहन
सुहाउँदो रिस
बिचारको बहाब
तर्कका मन्डप
समर्पणको सौन्दर्य ...
के यी सबै सबै
स्वर्गिय अनुभव होइनन ?|
सम्झनाका 'रोजबेड'
गुलाफका कती पुष्पदलले
भरिए कुन्नी !
बच्चा जस्तै काखमा पल्टिदाँ
कसले गनेर बस्यो र !
के यी सबै सबै
स्वर्गिय अनुभव होइनन ?|
म मान्दिन
'नमरी स्वर्ग देखिन्न' भन्ने |

हामी उस्तै उस्तै है !

2011-04-23T22:42:00.001+05:30

एकैछिन लाग्ने बादल

कती प्यारो लाग्ने |

पात झर्ने बेला थियो

हुरी चल्ने बेला थियो

गड्याङ गूड्ङ आकाशमा

मेघ गर्झिने बेला थियो

निर्जन बस्ती एकान्तमा

पिडाका हिउँ पग्लिएर

मुन्टो उठाउदै अली अली

थिचिएको, लुछिएको

असिनाले कुटिएको

यात्रीलाई खुशी किन नलागोस

जब भेट्छ,

शितल बादलको टुक्रा

दिक्दार उकालोमा !

शितल छाँया दियो

नबिर्सने माँया दियो

डोर्याएर माथि डाँडासम्म

भरोसा दाँया-बाँया दियो !

कहिले आफु बर्सिदियो

कहिले खुशी छर्किदियो |

तैपनी ,एकैछिन लाग्ने त्यो

कती प्यारो लाग्ने |

ए मेरो प्यारो बादल ,

तिमी त

जानु छ अन्तै

तिम्रो यात्रा

शिखर माथि माथि छ,

बर्षनु छ तिमी

बर्सौ देखी तिम्रो बाटो हेरेको

तिमीलाईनै पर्खेको मरभुमिमा ;

म त घिस्रने, पहाड मुन्तिर

म रमाउने, टाँकिका फुलमा

मैले पीउने, मुलको छर्छरे ;

तिम्रा मेरा केही भिन्नता !

खोइ कसले लखेट्छ

यो समयलाई ...

घडीका सुइ झिकेर

खल्तिमा हालुँझै लाग्छ !

दुई दिनको पाहुना

तिमी हौ कि म ?|

तिमी उड्दै जाने

म हिड्दै जाने ..

हामी उस्तै उस्तै है !

म सुक्दिन पिएर अलिकती !

2011-04-05T22:29:00.004+05:30

उदेक लाग्छ,

तिमी नियाल्छौ मलाई

लुकी लुकी,

'कट्टी कट्टी' गरेर

चाहे किन नजाउ,

'पर पुगेर' फर्किने गीत

मैले सुनेको छु,

ढुङ्गाको काप फोरेर

पिपल त उम्रन्छ,

ती घनिभूत याद

उर्बर प्रेम

किन नपलाउन्

स्‍मृतिको काँपबाट !

जरा कहाँ गाडीए,

हाँगा कहाँ झाङगिए,

वारी पारी

यतै उतै

यहीँ त्यहीं

ठीक छन !
कहिले काहिँ माया रोप्दा
घृणा पनि त उम्रदों रहेछ !
बिउ सायद
खडेरीमा पर्यो कि
माटो उस्तो थियो !
अब चिहाउनलाई छुट छ

झिँगटिका छिद्रा जस्ता

अनेकौँ द्वारहरु

तिम्रो मेरो बिचमा,

निस्फिक्री चिहाए हुन्छ

मन लागुन्जेल,

थाहा छ ;

तिर्खा त तिम्रो मेटिन्न

तर घाँटी भिजाए हुन्छ अलिकती !

म रित्तिन्न झिकेर अलिकती

म सुक्दिन पिएर अलिकती !

हामी

2011-03-31T10:57:00.010+05:30

हामी,
चन्द्रमामा पुग्यौ
नौवटा ग्रह चक्कर मार्यौ
‘एलियन’संग सम्पर्क गर्यौ
सात समुन्द्र छिनमै तर्यौ !
तर, धेरै भयो
बन्धु रिसाएका,
आफ्नासंग सम्बन्ध बिग्रिएको,
मन चिसिएको,
कुरा नमिलेको,

ऐजन ऐजन ….

जान सकिएन एकपटक
बाटो काटेर छिमेकमा,
मिलाउन सकिएन हातहरु,
छोड्न सकिएन अडान !
अह … सकिएन ;
नजिकका संग मिलेर बस्न
सदभाव फैलाउन वरिपरी !
बरु हेर्छौ टाढा टाढा …
चन्द्रमा, मंगल , बृहस्पति !

किनकि हामी
बिकसित पनि
विकृत पनि,
शान्त पनि
अशान्त पनि !

सुन्दर मृत्‍युको पर्खाईमा...

2011-03-28T17:14:00.005+05:30

आजकल देख्छु ...

घर, अपार्टमेन्ट

ठुला ठुला ;

तर परिवार चाही ,

टुक्रदै साना-साना;

फुस्कदो मायाँको बन्धन,

भत्कदा बिश्वासका तला,

तिल-चामल फुलेका कपाल

बुढ्यौलीका डिग्रीहरु...

अनुभवका तखता ...

कति माथिसम्म पुर्याएर

छाउन मिल्छ कुन्नि !

कलीला ति मुनाहरु

हुरिबाट जोगाएको ,

'ताते-ताते बाबु' र 'पुइया ..' गरि

हुर्काएका मुटुका टुक्रा,

कुर्दै छु, कुन दिन यिनले

डोर्याउदै देखाउने छन् ,

सहर छेउ ब्रिद्धाश्रमको बाटो !

सुन्दर बिहानी कुर्नु छैन,

नयाँ बसन्तको उन्मादी

पालुवा हेर्नु छैन .

जागिरमा उन्नति,

कसै संगको प्रतिस्पर्धा,

सुन्दर भविष्यको कल्पना गर्नु छैन,

कुर्नु छ केवल ;

सुन्दर मृत्यु ,

सन्तानको सुख,

सानोमा 'चिल्लो पात' देखेको

बिरुवाका राम्रा फल !

अबका बाँकी दिन

कुनै मृगतृष्णा पाल्नु छैन,

केवल सानो आशा -

जीवनको एक चौथाई

माया गरेको तिमीलाई ,

अब केहि जीवनका प्रहर

संगै राखिदेउ है !

आँशु राखी मैले आजकल.... (Karnali mourns)

2011-03-01T13:09:00.005+05:30

आधा पेट खाएर पनि

उकाली ओराली धाएर पनि
एक मुट्ठी अन्नमा सन्तोष गर्दा
रित्तो पेटलाई आदर्शले भर्दा
उपाय केहि नलागेपछि ,
ज्युँदो लास झैँ मरेको छु
आँशु राखी मैले आजकल
टुकी बाल्ने गरेको छु !

दश नंग्रा खियाउँदा नि रातदिन
हुदैनन तयार कोहि साथ दिन
परेलीका आँसु टप्कन खोज्दा
दुखमा अझै संघर्षनै रोज्दा
उपाय केहि नलागेपछि
'आदर्श'बाट तल झरेको छु
आँशु राखी मैले आजकल

टुकी बाल्ने गरेको छु !

हिउँ पर्दा , असिना खस्दा

कर्णालीको यो पखेरोमा

अनिकाल पस्दा

इमान्दारिता सधै साथ राखी

गरिबीबाट केहि उठ्न खोज्दा माथि

उपाय केहि नलागेपछि

घाउमा अझै नुन-चुक छरेको छु

आँशु राखी मैले आजकल

टुकी बाल्ने गरेको छु !

देश फ्ल्याश- ब्याकमा छ !

2011-02-02T22:24:00.002+05:30

मेरो शहरले आजकल
लालटिन बाल्न थालेको छ
नयाँ धारा हाल्दै घरमा
इनारको पनि तान्न थालेको छ |
फोन गर्दा गर्दै हैरान बाउले
आफन्तको हातमा
चिट्ठी पठाएछन,
सोचेँ ,
देश फ्ल्याश- ब्याकमा छ |
आजकल,
मैन बत्ती र टुकी  राम्रा
गाडी भन्दा पैदल छिटो
फोन भन्दा चिठी छरितो
किनकी ,
देश फ्ल्याश- ब्याकमा छ |
खोला जस्तै
ढलको घस्रदोँ लेदोमा
गोमा ब्राह्मणी र शिव शर्मामा कथा
सान्ङे हुँदैँ छन  ;
युवाहरुलाई मलेसियाको 'सुधारिएको भर्सन'
अमेरिका जानु छ ;
तला थप्न, गाउँका साहुका सुधारिएका भर्सन
बैंकको ऋण लिनु छ |
नेताका भ्रष्टचार,
शासकका लापरवाही,
ठुलाका  जगजगी
सबै पहिले जस्तै भ'का छन्
देश फ्लास- ब्याकमा छ !
देश चलाऊनेहरुलाई

गधाको पाउ मोली

डाडु पन्यो साँट्नु छ

यो पनि हुन्छ, त्यो पनि हुन्छ

फेरी...

सन्सदको नौटन्कीमा ढाँट्नु छ |

वाह ! उल्टो घुमेको

मेरो देशको रिल ;

म हेर्दै छु ,

कुन दिन यो

बिकासे सपनाको खोक्रो इन्द्रेणी

'श्याम स्वेत' हुने हो .......

कुरो अर्कै हुन्थ्यो !

2011-01-19T20:10:00.003+05:30

असिना र पानी,
कहिले अङालो मार्दै
कहिले लात्ती हान्दै
कावा खाँदै हावामा
थकाई मार्न आईपुग्छन
कलिलो प्याउलिको कुमनेर !
अहँ ,
लाजले होइन यसपटक
कठयाङ्रिएर खुम्चिन्छे लज्जावती;
निथ्रुक्क भिजेका जोडी ढुकुर
गुँडमा कुरेका बचरा सम्झदै
प्रेमालापको भाव
के देख्लान खै ....
बर्खा हुँदो हो त
कुरो अर्कै हुन्थ्यो !
म डिलमा बसेर सम्झन्छु
फुसफुसे हिउँको तन्ना ओढी
तिमी हुँदी हौ त
कुरो अर्कै हुन्थ्यो ....
त्यही मात्र एक दिन थियो शायद
माघे झरिमा रुझ्दा
जाडो नलागेको !
अहिले ,
यो एक्लोपनमा
चुर्लुम्म डुबाइदिन्छन मलाई
थोपा थोपा शीतले पनि !

सपनाहरु

2011-01-01T22:12:00.002+05:30

ब्युँझाइदिन्छन कहिले
मेरा सपनाभित्रका सपनाहरुले !
ति रातहरु त
उहिले थिए ,
ति साथहरु पनि
उहिलेनै थिए,
अब नझस्काए हुन्न बेला बेलामा
अब नतर्साए हुन्न बेला बेलामा ?
निदाउन त सजिलो छ मलाई ,
गाह्रो त ...
त्यसपछी पो हुन्छ
जब सुरु हुन्छन
सपना भित्रका सपनाहरु !

जनताका समाचार हुन्नन ?

2010-12-16T22:07:00.003+05:30

प्रत्येक समाचारहरुलाई
लगाइदिएर हत्कडी,
हामीले दिनदिनै भोग्ने
दु:खको हिरासतमा जाकेर,
एउटा 'लेबल' टाँस्न मन छ
तीनका हेड्लाइनका टाउकामा
" जनताका समाचार हुन्नन ? "

खेलौँ !

2010-11-19T20:10:00.003+05:30

सानु ...आउ,
बजेट-बजेट खेलौँ
सरकार-सरकार खेलौँ
बार्ता-बार्ता खेलौँ ;
बानेश्वोरको ठुलो घरभित्र
ठुलाहरु खेल्छन ,
हामी बाहिरै खेलौँ
खेलाची नै त हो सबै
आउ, संबिधान संबिधान खेलौँ !

यत्रा मिडिया छन,
हाम्रो रमाइलो नि पक्कै देखाउँछन
आउ, संबिधान संबिधान खेलौँ !

बैँस

2010-11-18T10:43:00.004+05:30

एकाबिहानै, चिसो
हुस्सुको बैंस देखेर
घाम लजाउँदै ...
किन माथि लुकेको
तल ओर्लिएर हेरे पो ;
एकैछिनमा बिलाउनु छ आखिर
बैँस कसैको
अजम्बरी हुन्छ र !

जुट्पत्ति

2010-11-11T21:48:00.003+05:30

यो मनको जुट्पत्तिमा
जोकर लगाउन मन छैन
बाजी नभए नहोस्
जित- हारको के कुरा
मायाको खालमा
जे पनि हुन्छ !

बिना शिर्षक

2010-10-29T22:24:00.002+05:30

घरि घरि ....
'भारी' भईराख्ने यो मन
असरल्ल छोडिदिन मन लाग्छ
मेरो 6-लेनको सडकमा
कस्तो मिठो दुर्घटना
मेरो 'सोमबारे' जिन्दगी ;
जती पल्ट आओस
जीवन भरी मलाई
'नोस्टल्जिक' हुन पुग्छ !

गाउँ जस्तै गाउँ

2010-09-06T18:24:00.001+05:30

' बिदा स्वीकृत भयो ? '

सुदिप हाँस्दै निस्कियो हाकिमको कोठाबाट ,'बल्ल बल्ल मिल्यो यार '। घडीको सुइसँगै बाँधिएर चलिराख्नुपर्ने यो काठमाडौंको जीवन । धेरै समयपछि घर जाने मूड बनाउँदा पनि अर्कै आनन्द आउने । अनि जाने दिनको त्यो विहान हिजोअस्ती जस्तो पक्कै थिएन ।
'दाई यता यता…भाडा मिलाइ दिई हाल्छौं नी'
'कता जाने दाईहरु कप्फर्ट गाडी छ हाम्रो जाम जाम'
'दाई हाम्रो गाडी भाले हो क्या सुपरफाष्ट छ आउनुस् आउनुस्', छैउमै आएर एउटा करायो । गाडी पनि भाले पोथी हुँदोरैछ ! पहिलो पल्ट सुने बेफिक्री हाँसियो । यात्रुको तानातान ,एकछिन अलमलमै बित्यो । एउटाले सुदिपलाई झन्डै पोखराको गाडीमा हालेको, ऊ मुश्किलले उम्केर आयो । एकछिनको गलफत्ति पश्चात गाडीको निर्णय भयौ । झोलाको थान्को लागाएपछि खलासीले मेरो कानैमा आएर भन्यो- ' यो भाडाको कुरो चै अरुलाई नभन्नु होला नी ।' एका विहानै दुई 'टुरिष्ट पारामा' कलंकी पुगेका हामी दुईले गाडीको छनौट भने 'नेपाली पारामै' गर्यौं । केहीबेर अझैं यात्रुको बल्छी थापे पछी बल्ल गाडी हिंड्यो गोरखाको यात्रामा ।

   झण्डै ४ घण्टा भन्दा अलि बढि समयपछि हामी गोरखाको १२ किलो बजारमा उत्रियौं । हिउँदमा भएको भए कच्ची बाटोमा धुलो उडाउँदै केही घण्टा जीपको मच्चाईले घर पुग्न सक्थ्यौं । यो झरि र हिलोमा त्यो सम्भव भएन । त्यहाँ वरपरका लाई सोधियो, दरौदी खोला बढेर वारपार छ रे । हाम्रो लेफ्ट- राइट- लेफ्टको विकल्प भएन । कुनै नयाँ विदेशी गाउँ घुम्न आएझै हामी क्यामरा तेर्स्यादै  हिड्यौं । बाटोमा भेटिने रुख, चरा, स्कूले केटाकेटी, भैसी, खेतको आली, पानी लगाउने कुलो, धान काट्दै गरेका खेताला ,दरौदीको बगर..... सुदिपले केही बाँकी राखेन । आफू जन्मे हुर्के बढेको ठाउँ त्यही हो, बन जंगल तिनै हुन् ,काली भैंसी र गोठ पनि उस्तै छन् , सुसेली मार्दै 'छोई' खेल्ने ठूलो बरको रुख त्यस्तै छ । तिनमा फोटो खिचौं खिचौं लाग्ने त्यस्तो के नै छ र , तैपनि समयको यो अन्तराल वा भोगाइको यो कालखण्ड र अनुभवले शायद तिनको मोहनी रुपलाई कैद गर्नुको बेग्लै मजा आउँछ आजकल । फेरि पहिले जस्तो रिल धुलाउन पर्ने क्यामरा कँहा हो र ! अहिलेको डिजिटल युगमा बेहिसाव खिचे हुन्छ देखे जति मन लागे जति ।
'ब्याट्री सकिएला ....अनि कति ढिलो हिड्या ! ३/४ घण्टाको बाटो छ । यतै रात पार्ने हो र ? ' म सुदिपसँग झर्किन्छु । बाटो काट्दै गर्दा गाउँठाउँका दृष्य त छँदै छन् समाजका फेरिएका संस्कृती र जीवनशैली हाम्रो गफका विषय बन्दै थिए ।
   गाढा नीलो फ्रक  र आकाशे सर्ट हातमा केही दोब्रिएका कापी किताब सहित एक हुल विद्यार्थीहरु फाँटको सम्म बाटोमा  भेटिए । धेरैजसो ९-१० कक्षा पढ्ने जस्ता देखिने केटीहरु मध्ये केहीका हातमा मोबाइल पनि देखियो । सुदिपको क्यामरा जुम भइहाल्यो । 'कोही छुट्लान् कि' भने जस्तो गरेर ऊ पालैपालो फोटो खिच्दै थियो । सबै खितित्त हाँसे । हाम्रो स्कूले जीवन जस्तो डर लाज र संकोच उनीहरुमा अँह फिटिक्कै देखिएन । नयाँ मान्छे देख्यो कि भाग्ने, लजाउने वा लुक्ने कसैले गरेनन् । केही कानेखुशी अनि मकै भुटेजस्तै फुल उठेका हाँसो; हामी मख्ख पर्दै थियौं ।
'दाइहरुको पनि फोटो खिचिदिउँ ',  एउटीले जिस्काई ।
'कस्तो ह्याण्डसम हो क्याप लाउने दाई !'  हाँसोको फोहोरा सुदिपतिर सोझियो ।
'आबुई केटीहरु त क्या फरवार्ड पो रहेछन्' , ऊ झस्कियो । 'अलि राम्रा केटीहरुले जिस्काको भए नी एउटा कुरा ……'। उसले अन्तिम पल्ट क्लिक गर्यो । 'राम्रा केटीहरु त जहाँका पनि उस्तै त हुन् भाउ खोजिहाल्ने',  हामी मुख विगार्दै अघि बढ्यौं ।
   हाम्रो गफको फेरले कहिले अफिसको ड्युटी छुन्थ्यो त कहिले सुनिललाई परेको 'डि.भि' । ह्याप्पी फ्राइडे  पार्टीदेखि गुगलको 'एन्ड्रोइड', रोबोटको डिजाइनदेखि नम्रता श्रेष्ठको भिडियो, रातभरिको फोन वार्तालाप ,त्यो फिलिपिनो केटी, कलेजको प्रोजेक्ट रिपोर्ट ,अफिसका हाकिम ,नयाँ फेसबुक 'फण्डा', 'काली'को आठौ फष्ट लभ, मोबाइलको बि.टि.एस ……। केही पनि बाँकी राखेनौं हामीले । मिल्ने जति सबै रङले बनाएको 'कोलाज' जस्तै थिए हाम्रा गफका प्रसंगहरु । केही पनि सिक्न, जान्न र गर्न नछोड्ने हाम्रो पनि त 'उग्र जिज्ञासु' बानी ।
   करिब एक घण्टाको हिडाइ पछि हामी थकाई मार्न चोरकाटे बजार नजिकै पुग्यौं। कुमाले दाइको घर नजिकैको बरको छहारीमा सुस्ताउन पाउँदा ठूलो राहत मिल्यो । तर नजिकै मकैबारीमा कोही गुन गुन गरेजस्तो सुनियो । एउटा हातमा खन्दै गरेको कोदालो र अर्कोमा मोबाइल; ४०- ५० की देखिने एक जना महिला र १०-१२ वर्षकी बालिका, पालै पालो फोनमा कुरा गर्दैथिए । म पहिले पोखरामा इन्जिनियरिङ पढ्दै गर्दा घरबाट बुबाले फोन गर्न एक दिनको बाटो धाएर आँबुखैरेनी पुगेको मलाई थाहा छ । अहिले छोप्राकको मकैबारीमा नोकियाको यो भाँडोको कमाल हामीलाई कम्ती रोचक लागेन । हामी उत्सुक भयौं ।
उनका श्रीमान् मलेसियामा रहेछन् ।
'फुन पनि उता टै पठाइद्या हुन्……'। महिला दंग देखिन्थिन् । 'अँ ......यस्का बाऊ क्या; कहिलेकाँही यता ट, नत्र धेरै त उतै ट' फुन गर्छन् । उनी यसो भनेर मुस्कुराइरहँदा उनका निधारबाट ओर्लेका पसिना गाला छेउ छेउ बाट तर्किदैं थिए । तर उनको सन्तुष्ट अनुहारले भने 'विदेश जाँदा लिएको ऋण बाँकी छैन' भनेझै लाग्थ्यो । रेमिट्यान्सको यो प्रभाव यहाँ जस्तै धेरै गाउँहरुमा प्रत्यक्ष यस्तै देखिदै छ आजकल । गरिबी ३१ प्रतिशतबाट घटेर २४ को आसपास पुगेको छ रे ।
सुदिप लामै इन्टरभ्यू लिने सुरमा थियो
'श्रीमान् बाहिर गएको कति भयो...
उता के काम गर्दा रैछन्....

छोराछोरी कति जना , कतिमा पढ्छन् ..?'
क्यामरा निकाल्न हामीलाई बेर लाग्दैन । उसले खिचेको फोटोको क्याप्सन पनि त्यही जुरायो टेक्नोलोजी मिट्स पिपल !
   आमा छोरीलाई मकैबारीमै छोडेर हामी बाटो लाग्यौं । स्याउलाले छाएको भट्टीमा सुकुटी र च्यूरा फाँको मारेर हामी बिस्तारै उकालो लाग्यौं । 'त्यो दुइवटा डाँडा काटेपछि त घरको छानो देखिन्छ '। खुइय गर्दै गरेको सुदिपलाई मैले ढाडस दिए । पानी पर्ला पर्ला जस्तो तर मलिनो आकाश; यो यात्रा यसै पनि शितल थियो । पहिले द्धन्दकालमा जस्तो साँझ नपर्दै घर पुग्नुपर्ने त्रास थिएन । स्कूले केटाकेटीहरु, बुढासँग कुरा गरिरहेकी माहिली दिदी, बाटामा भेटिएका भरिया दाइहरु भट्टी पसलकी ठूल्दिद...., मलाई लाग्यो अहिले मानिसहरुमा द्धन्दकालिन सन्त्रास छैन, अपरिचितसँग पनि खुल्दैछन् उनीहरु ।
ठाँडो बाटोमा हामी दौतरीको 'माइलेज' घटिरहँदा तलबाट एक हुल भर्खरका केटाहरु भने जोशिदै उकालो चढ्दै थिए । हामीहरु बल्ल बल्ल घिस्रीरहँदा उनीहरुले भने हामीलाई फूर्तीसाथ भेट्टाए । हामी पनि के कम, उनीहरु सँगसँगै उकालो लाग्ने सुर कसिहाल्यौ ।
   कोही एस.एल.सी मात्रै सकेका, कोही एक दुई वर्ष गोरखा/ सरस्वती क्याम्पस पढ्दा पढ्दै छोडेका, दर्हो पाखुरा भएका, यस्तै यस्तै थिए औसतमा । धर्ती '३ बित्ता उचाल्न' सक्ने यो युवा शक्ती !
मोबाइलका कुरा, मिसकलका कुरा, केटीका कुरा, जाँड खाएर गरेको झगडाका कुरा, साइला काका साउदीबाट फर्केको कुरा, कृष्णेको मलेसियामा एउटा औला काटिएको कुरा, अन्जु पन्तका गीत ,निखिल उप्रेतीको फाइट…… उनीहरु क्षणमै खुशी देखिन्थे अनि क्षणभरमै दुखी । बेला बेलामा एउटा शिखर चुरोट मिठो औषधी खाए झै सबैले तानातान गरर खान्थे । घरि घरि हामीले सोधेको प्रश्नको उत्तरभन्दा भन्दा उनीहरुलाई आफ्नै गफ प्यारो थियो, तिनले के अल्झाउँथ्यो उनीहरुलाई ! अलि माथिसम्म उनीहरुसँगै उकालो लागिसकेपछि हाम्रो छुट्टीने बाटो आयो । अन्तमा हामीले निष्कर्ष निकाल्यौ, यसरी हस्याङ फस्याङ गर्दै उनीहरुसँगसँगै कुद्ने तागत छैन हामीसँग । बरु रोकिदै गरेको श्वासलाई एकैछिन सुस्केरा हाल्न दिनुमै हाम्रा लागि हितकर छ ! हामी छलियौं  ।
स्कूलमा माष्टरले सजिलै टेष्ट पासको सर्टिफिकेट किन नदिने होला...
मोबाइलमा ब्याट्री सधै टिकिरहने किन नबनाएको होला...
सबै नेपालीलाई एकै चोटी भिसा नलगाइदिएर ३३ दिनसम्म किन लाइनमा राखेको होला...
अलि अलि पैसा हुने मान्छे त गाउँमै किन बसिरहेका होलान्, शहरमा गएर मोज नगरेर !
उनीहरुले नबुझेको कुरा धेरै रहेनछन्, माथीका यस्तै केही प्रसंग बाहेक ; लाग्थ्यो यी बाहेक उनीहरु सारा दुनिया जान्दछन् । उनीहरुका कुराहरु विस्तारै ओझेल पर्दै गए, पश्चिमको घामसँगै । बसाइ सरेर ढोका लागेका केही बन्द घरहरु अनि बाली नलगाइएका बाँझा गह्राहरु टेक्दै हामी पश्चिमतिरै सोझिरह्यौं ।
सुदिपलाई केही राहत मिल्यो, मलाई पनि । 'बल्ल सकियो उकालो ,कस्तो गाह्रो यार तिम्रो घर आउन ।' उसको थकित स्वर पनि पसिनाले निथु्रक्कै भएझै लाग्यो मलाई ।

नमस्कार, गोरखा FMमा स्वागत छ !
प्रधानमन्त्री चुनावको लागि दौडधुप आजपनि कायमै...
दल आजको चुनावमा पनि तटस्थ बस्ने …॥

बाटो आसपासका घरका भित्ताहरुमा झुण्ड्याइएका सबै जसो रेडियोमा जिल्लामै खुलेका FMहरु सुनिए ।

'लौ हेर....हाम्राँ 'पस्दै नपसी लुसुक्क भाग्न पो लाको रैछ '। कान्छी काकीले आँगनको डिलमै पक्रिनु भयो । बाटैमा काकीको घर, आउँदा जाँदा सधै पस्थे, यसपाली गफै गफमा लम्कदाँ झण्डै बिर्सेंको ।

'गाउँको चियामा पनि काठमाडौंको फ्लेवर ?'
'पाउडर दुध हो, मिठो लागेन कि क्या हो बाबुहरुलाई ?के गर्नु आजकाल भैसीं दुहुनो छैन ।'
'होइन ठिकै छ, काकीलाई यसै जिस्काको नी',  हामी बाटो लाग्यौं । पोलेको मकै खुवाउन पाइन भनेर काकीको कत्रो गुनासो !
   काकीको घरको चियाको स्वादले जिब्रो त गुलियै भयो, तर मन भने अमिलिरह्यो ; आजकाल गाउँमा अैँचोपैँचो चल्न छोडेछ क्यारे । नत्र त दुहुना नहुँदा ओल्लो पल्लो घरबाट काम चलाइन्थ्यो । आजकाल गाउँमा काम गर्ने खेताला पाइन छोड्यो रे, काकी भन्दै हुनुहुन्थ्यो- धान पनि एक बाली मात्रै लाग्यो रे । पोहोर परार जस्तो घर छेउको चौतारामा गफ चुट्दै तमाखु खाइरहेका हजुरबाहरु भेटिएनन् । उहाँ  भन्दै हुनुहुन्थ्यो- अहिले गाममा सबैका घराँ रंगिन टि.भि छन् ! आगो खोज्न पल्लोघर जानुको सट्टा गाउँतिर आजकल ग्याँसका सिलिन्डर खोज्न सदरमुकाम जान थालेछन् । एकलकाटे प्रवृत्ति बढेछ, म बस्ने काठमाडौंमा जस्तै ।

   घर पुग्दा अध्यारै भइसकेको थियो । पिढि उस्तै लाग्यो, पाली चै फेरिएछ । गोठमा दुई वटा भैसी अनि आँगनमा इट्टा छापिएको रैछ । पोहोर साल मैले राखेर गएको छाता जस्तो डिस्क एन्टेनामाथि दाउराको चाङ, अनि त्यसमाथिको करेलाको झाङ ,एन्टेनाको प्रयोग आमाले राम्रै गर्नुभएको रैछ ; वर्खामा दाउराको जोहोको यो उपाय गज्जव लाग्यो। त्यो देखेर सुदिप भने मुच्र्छा परेर हाँस्यो , फोटो फेरी उतारियो ।

   झ्वाँईई...य , दालमा घ्यू झानियो । विहान बेलुकीको क्यान्टिनको खाना खाँदा खाँदा वाक्क भएको मलाई बुबा आमासँगै बसेर खाएको यो खानाको स्वाद पनि बेग्लै लाग्नु स्वभाविक थियो । त्यसपछि एकैछिन गाउँका हालखबर एकैछिन शहरका विदेशका हालचालका प्रसंग उठे ।
'इन्टरनेट जोड्न नपाएर यो कम्प्युटरको कामै भाको छैन ।
अनि खोइ ,नयाँ एन्टिभाइरस ल्याइस ?'
   राती अबेरसम्म बुबाको गनगन सकिएको थिएन । निदाउनै लागेको बेलामा मोबाइलको घण्टी बज्यो। म सुदिपलाई प्राय जिस्क्याउँछु ,सबैभन्दा ब्यस्त टेलिकमको १९७ नम्बर हुन्छ त्यसपछि तिम्रो । यसपालि पनि फरक खाएन । 'बेबी आई एम सरी , एट भुवन्स नाउ एण्ड टु टायर्ड अफ वाकिङ्ग । गुड नाइट एण्ड लभ यु सो मच ।' सुदिपले मेसेज फर्कायो । म भने मेरै पुरानो गाउँ जस्तै गाउँ सम्झदै थिएँ  ।

तिम्रो न्यानोपन

2010-08-05T19:13:00.001+05:30

अनी मेरो रात
त्यसै मातिन्छ,
तिमी त्यहाँ
म यहाँ
तैपनी
एउटै ओढ्नेको दुई कुना
तानातान गरेर ओढे जस्तो,
शितल बादल
चन्द्रमाको उज्यालोले मातेर
हामीनेर ओर्लिन्छ
किन छेक्ने होला
मेरो प्रेयसीको मुहार
मलाई पढिराख्न मन लाग्छ
त्यो आँखाको बोलाई
मुहारको बान्की
ओठका सुन्दर चाल्
रेशमी नभएर होइन
तैपनी मेरो रिस
कपालमाथि छ
मलाई निस्फिक्र चुम्न नदिने,
दुई गालामा थिग्रिएको
लाजका सुन्दर रङ
म भईदिन्छु
भर्खर ब्युँझेको बालक जस्तै
कल्पनाको कुरा न हो
कोशौको दुरीसँग
मेरो के साईनो
तिम्रो न्यानोपन
मेरो कोठाभरी
कण कण मा भेट्छु !

आउ रोपाईं गरौं

2010-07-12T21:43:00.003+05:30

आउ रोपाईं गरौ,
दबदबे हिलो नभएर के भो
आली र समाहा नभएर के भो
मनको बाँझो टारीखेत
अहिले अली अली भिजेको छ,
कयौं रातका आँशु साक्षी छन
आउ रोपाईं गरौं !
मायाका बिउ
छिप्पीसकेका छन
बिचारका ब्याड
किन जर्जर हुन दिने,
साउन लाग्ला भदौ लाग्ला
खडेरीमा गाह्रो हुन्छ फेरी,
म सम्याउदैं छु छेउ कुना
संगै रोपौ न है
आउ रोपाईं गरौं !

सुन्दरता

2010-07-07T22:26:00.001+05:30

न बैंसको उन्मुक्तता
न यौबनको मादकता
न जवानीमा मोहकता
म देख्छु फेरी पनि
उनको सुन्दरता !
न उछ्रिन्खल आधुनिकता
न पुरातन संकीर्णता
न हीउँ जस्तो चेहरा
म देख्छु फेरी पनि
उनको सुन्दरता !
एउटा आम सरलता
चेहरामा निर्दोशता
मनको मधुर्यता
म देख्छु फेरी पनि
उनको सुन्दरता !

कती भनौँ

2010-06-18T21:40:00.000+05:30

यो जेठको धूपमा
शितल बादलको रुपमा,
कल कल मुलको पानी
पिउँदै जानी नजानी
रसाउँदै यो आँत
प्रीय.....
खोलन दिलको बात !
तारा आकाशका
एक्लै कती गनौँ,
आउन सङ्गै
म मात्र कती भनौँ !

यतै कतै छ्यौ र ?

2010-06-18T18:36:00.005+05:30

कहिले काहीं
साँझ परेपछी,
भनी दिन मन लाग्छ
"गुड मर्निङ"
म यहिँबाट सुरु हुन्छु !
खै...
कती बेला पछीको समय
रात हो !
चुक घोप्टिएको आकाश
मनको ट्युब लाइट
झिलिक झिलिक...
जलेको छ,
तैपनी उज्यालो लाग्छ
किन...
तिमी यतै कतै छ्यौ र ?

के पलाउला

2010-05-27T22:31:00.001+05:30

तिमीलाई जुन मन पर्‍यो ?
प्रीय त्यसलाई उज्यालो अर्कैले दिन्छ,
घाम नभए
जुन कहाँ देखिएला !
मस्त फक्रेको फुल ;
मख्ख नपर,
फोहोर माटोमा गाडीएको
कुरुप जराले
मलजल नदीए ,
कसरी फक्रिएला त्यो,
फेदै नभए टुप्पोमा के पलाउला !

के के फिर्ता चाहन्छौ तिमी !

2010-05-06T11:54:00.000+05:30

के के फिर्ता चाहन्छौ तिमी
त्यो स्वछन्द हाँसो
त्यो सुँक्क सुँक्क रोदन
या,
घन्टौं खर्चेर बुनिएका
भबिश्यका सुन्दर सपना,
के के फिर्ता चाहन्छौ तिमी
त्यो जन्मदिनको उपहार

या,

सबै सँग लुकाएर

दिने गरेको प्यार
माया गर्न ,

केबल माया गर्न
भोगेका दु:ख पिडा,
देख्न,
केबल एक झल्को
हिंडेको बाटो सिधा
के के फिर्ता चाहन्छौ तिमी,
समाजसँग मानेका ति
लाज, डर र त्रास
परिवारको स्वीकृति
एउटा सुन्दर घरको आस !
मेरा लागि तिमी ;
कहिले साथी
कहिले प्रेमिका
कहिले आमा
कहिले पथप्रदशक
कहिले अर्धाङिनी जस्तै .....
कुन चाँही भोगाइ
फिर्ता चाहन्छौ तिमी !
अरुले चित्त दुखाइदिदां
सँगइ बसेर रोएको
आफ्नै मन मैँलिदा
साना खुशीले धोएको;
तिमीले दिएका
सबै चिज छन म सँग !
मिठा स्‍मृति
सुन्दर न्यानोपन
एक दर्जन सपना
राम्रा उपहार
र
अब्यक्त तिरस्कार
सबै छन म सँग
भन,
के के फिर्ता चाहन्छौ तिमी !

गजल

2010-04-12T19:10:00.001+05:30

आधा छु एक्लो छु, खै के को माझमा छु
सुन्यता वरिपरी छ, लाग्छ सधैं साँझमा छु
मदिराको साथ लिदाँ, नजाती मनले हेर्छन
त्यसै बैरी देख्ने, यही पापी समाजमा छु
रात रात बिताँउछु, खेल्दै शब्दसँग

गजलभित्रै रुमल्लिने, फजुल कामकाजमा छु

आधा छु एक्लो छु ,खै के को माझमा छु

सुन्यता वरिपरी छ, लाग्छ सधैं साँझमा छु

एक्लोपन

2010-04-07T21:10:00.005+05:30

आफुले नरोजेको कुरा
आफुले नखोजेको कुरा
किन अङगाल्न खोज्दैछौं
किन प्यारो मान्दैछौं,
यो एक्लोपन !
अमुर्त कला जस्तै
नबुझिने मन,
हेर्यो ... फर्कियो ;
बादलका टुक्रा जस्ता
'नमिल्दा समानता'
अजिब समयको 'प्लट' ;
चैतमा ,
कस्तो खहरे यो ;
सबै भढारिदियो
सबै बगाइदियो
माया जति,
बाँकी रह्यो
नरोजेको कुरा
नखोजेको कुरा
यो एक्लोपन !

म बडो 'कन्फ्युज' छु

2010-04-06T15:58:00.001+05:30

हाँस्दा हाँस्दै
रुन मिल्ने,
रुदा रुदै
हाँस्न मिल्ने,
सजिलोपन !
मेघ गर्जिदां
बिजुली चम्किदा
टाँसिन मिल्ने ,
दर्केको झरिमा
ओत लाग्न मिल्ने
अली ठुलो छाती !
आफ्नो माया
देखाउन मिल्ने,
अर्काको रिस
पोख्न मिल्ने
'फ्लेक्शिवल' मन ;
देउताले बनाइ दिएको
आफुले मेहनतले भेट्टाएको
यो
छ फिटको ज्यान,
यस्तै यस्तै....
भन्थ्यौ तिमी
छाती माथि रुन्थ्यौ ,
कहिले ओठका
कहिले आँसुका ,
तातोपन ताजै छ !
अहिले ....
यो मोडमा
म बडो 'कन्फ्युज' छु
त्यो व्यङ्ग्य थियो कि
वास्तविकता !

ग्रहण

2010-01-15T14:30:00.002+05:30

एउटा ग्रहण,
टाइममा लाग्यो
अर्को ग्रहण,
बे टाइममा लाग्यो
ग्रह हरु आमने सामने हुँदा
सीधा रेखामा पर्दा
बस्छ रे
कालो धब्बा !
दुई मनको सीधा रेखा
कहिल्यै सोझिएन ,
मिलाऊं न अझै भनेर
कहिल्यै सोधिएन,
त्यसैले त कहिले काहीं ,
बे टाइम मै
लाग्दो रहेछ ग्रहण ,
आकाशको ग्रहण के ग्रहण
मनको ग्रहण पो ग्रहण ;
उज्यालीन नसक्ने ,
सधै अँधेरो ,
बे टाइमको !

छैन र कोही

2010-01-02T13:28:00.002+05:30

बोलेर मिठो
घोलेर माया
देखेर रुप
छोपेर छाया
देख्दैमा दंग
हिंड्ने त्यो ढङ्ग
देखेको सपना
नहोस है भङ्ग
मज्जाले हाँस्ने
खुलेर बाँच्ने
अलिकति मनमा
सम्झना साँच्ने
सोचिरहन्छु....
छैन र कोही ?!
देउन आभास
यो मनलाई छोइ !

हतारमा छ

2009-12-30T12:18:00.003+05:30

उठ्न,
उज्यालो होईन
आलार्म बज्नु पर्छ ;
खान,
भोक होईन
घडिको सुइ घुम्नु पर्छ ;
छलफल, भेटघाट....
ल, अनलाईन बसौ न !
माया प्रेम.....?!
अँ.....
त्यो किबोर्ड,मोनिटर
की तारमा छ,
सरि यार
जिन्दगी,
अलि हतारमा छ !

एक दिन / एक समय

2009-12-26T14:04:00.003+05:30

कुनै दिन

कुनै समय

तिमी लड्यौ

म हाँसेँ,

कुनै दिन

कुनै समय

म लडेँ

तिमी हाँस्यौ,

तर के थाहा

एक दिन

एक समय

हामी दुवै लडौँला,

त्यसबेला

दुनियाँ हाँस्दै हुनेछ ।

मर्जी

2009-12-26T13:54:00.004+05:30

साउनको झरी,
माघको झरी,
दुवैका यादहरू छन;
कुन चाहिंमा भिजूँ म,
मर्जी मेरै चल्छ-
कल्पनामा ।

कलेजमा कफि-गफ

2009-08-15T13:41:00.004+05:30

"पढेर के हुन्छ ?"

रोजिन बेकरीका सबै कुर्सी भरिए । चियाको अर्डर भयो, अनि सुरु भयो गफ । उता क्लासमा सर पसेको देखियो, पढाउन ।

"पढेर कामै छैन यार !", पढाइप्रतिको वितृष्णा एउटाले मुख खुम्च्याउँदै ओकल्यो ।
"यस्तो पनि सिलेबस, यस्तो पनि कोर्ष ?", सबैलाई मोह विदेशको, विदेशी पढाइको (विदेशी कमाईको) । एकैछिनमा समोसा आयो तात्तातो । सबैले हात लम्काए । प्रसंग मोडियो, "लभ आजकल कस्तो लाग्यो ?" गफका लहर फरक-फरक, छिन-छिनमा । जय नेपाल हलको टिकटको पैसाको कुरो, फोर-डि फिल्मको कुरो । सबैको निष्कर्ष निस्कियो- "टिकट अलि महँगो नै हो ।" भृकुटी मण्डपको प्रदर्शनी चाहिं सबैले हेर्ने नै भए, त्यहाँ प्रवेश निःशुल्क छ रे ! खै अरु के-के कुरा भएर हो, फेरि कुरो आइपुग्यो पढाइको । "इन्जिनियरिडमा यो विषय कामै छैन, त्यो विषय पढेर के उपलब्धि छ खै !" पढेर काम छैन भनेर प्रमाणित गर्नमै सबैको तर्क सोझिएझैँ लाग्दै थियो । "नेपालमा बसेर काम छैन", सबैको कुराको थिम निस्कियो ।

कलेज छेउको क्याफे, रोजिन बेकरी । क्लास भएन, सर ढिला आउनुभयो, पढाएको बुझिएन, अलि जाडो भा'जस्तो भयो, धेरै पानी पर्‍यो, घाम चर्को लाग्यो, फिल्म हेर्ने योजना बनाउनुपर्‍यो ...अरु यस्तै-यस्तै सबै बहानाहरुलाई फिट हुने ठाउँ, क्याफे । कलेजभित्रकै क्यान्टिनमा चाहिं कर्मचारीहरु बाहेक अरु छिरेको खासै देखिन्न । चिया मीठो नभएर भने होइन, कारण कलेजभित्र 'सूर्य' लाग्दैन । त्यसको लागि बाहिरै निस्कनुपर्छ, तर खुल्ला ठाउँमा हैन अलि कोल्टोमा । क्लासमा विद्यार्थी अलि थोरै देखिए । सरलाई शङ्का लाग्यो, हान्निएर क्याफेतिर गए । फरकै परेन, सबै अटाइ-नअटाइ त्यहीँ थिए ।

प्रसंग उपराष्ट्रपतिको । "बल्ल ठीक भो, सर्वोच्चले गर्नुपर्ने नै त्यही थियो नि", एउटा कुर्लियो । कसैले मौन सहमति जनाए, कसैले अझ कुरा थपे, ठूलो स्वरमा । राजनीतिक कुरो आएपछि सबैको इनर्जी एकाएक ह्वात्तै बढ्छ । एउटाले माओवादीको कुरो झिक्यो । सुजाता कोइराला र झलनाथको पनि कुरो उठ्यो । "माओवादीले अब गर्ने भन्या आन्दोलनले माखो मर्ने होइन", यसमा चाहिं सहमति-विमति सबै सुनिए । सँगै बसेर चिया खान सुरु गरेका जिग्रीहरु एकछिनमै सदनका सत्तापक्ष र प्रतिपक्ष झैँ देखिए ।

"होइन क्लास भइरहेको छ कि क्या हो अहिले ?" एउटा अलि पढ्ने जस्तोले सुस्तरी बोल्यो । "पढ्ने चाहिं को-को रहेछन्...हा हा हा...हाम्लाई के को बाल् !" पत्रिकाको दाइँ छ, टेबलभरि । मुख्य पृष्ठको ठूलो फोटो, केटीहरुले आँखा तन्काए । "ओह् ...नो, कस्तो घिनलाग्दो फोटो !" नाक तीन ठाउँमा फोल्ड भयो । जाजरकोटकी झाडापखाला पीडित एक महिलाको फोटोले त्यति मुड बनाएन । अन्तिम घुट्को चिया पिएपछि फेरि अर्डर गरे- "दाइ, अर्को एउटा अलि दूध धेरै राखेर, मीठो बनाउनु त !" समाचारमाथि टिप्पणी गर्न माहिर छन् सबै । सबको आ-आफ्नो लजिक छ । कुरा सुन्दै जाँदा पसले दाइलाई लाग्दो हो- यी विद्यार्थीहरु सारा संसार जान्ने छन्, खालि एउटा कुरा छोडेर ..., आफूले पढ्ने विषय !

कृतिकाले राशिफल खोज्दै थिई । आँखा पर्‍यो प्रथम पेजको देब्रे कुनामा । "होइन यो... यस्तो कार्टुनहरु के बनाएको, केही बुझिन्न यार !" उसको चित्त बुझेन । "अन्त, मान्छेको फिगर पनि के बनाको ...कच्याक कुचुक परेको, अलि दाम्मी बनाउनु नि !" टाढा भएपनि मेरो छेवैकोले 2x मा जुम गरेर हेर्‍यो, राजेश केसीको कार्टुन रहेछ । म बोल्न खोज्दै थिएँ, उसैले उछिन्यो - के गर्छौ त अब ,यसमा सैफ र क्याटरिनाको फोटो बनाउँदैनन्, फेरी तिमीहरुले खोज्ने जस्तो ....पनि बनाउन मिलेन...हा हा हा....।" उसको पछिल्लो नन-भेजले कसैलाई खासै असर परेन । तर पसले दाइलाई के घत परेछ, हाँस्दा चिया नै छचल्काए ।

राशिफल फेला पर्‍यो । उसको 'प्रियजन भेट' रहेछ । मेरो 'कर्मप्राप्ति'। " अनि मेरो ?" अर्को कुर्सीछेउबाटै लम्कियो, "मिष्ठान्न भोजन ।"
"अनि मेरो ?"
"धर्म बढ्ने ।"
"अनि मेरो ?... ... ? ",प्रायः सबैको जिज्ञासा आए ।
'व्यर्थ भ्रमण'...'परिवार सुख'.....'पराक्रम बढ्ने'....'सन्तान सुख'....
"ह्या..जे पायो त्यै !", सबैभन्दा पहिला उसैले ओठ लेप्र्याई । तैपनि राशिफल चाहिं हेर्नैपर्ने ।

"ओहो...११:३० भइसक्यो ।" मर्निड कलेज सकिन लाग्यो ।
"सरको लेक्चर सकिया हो ?"
"अँ भर्खरै सकियो रे", कसैले परबाट खुलासा गर्‍यो । सबैको आ-आफ्ना गफका प्रसंगको विस्तारै बिट मारियो । केटा हो, साँझतिर यसो बसन्तपुर जाम् है, पढ्दा-पढ्दा कति 'ह्याङ' हुने ? आँखालाई पनि अलि राहत हुन्छ...हा हा..ग्यादर हुने है !" असहमतिको कुरै थिएन ।

किबोर्डको कोदाली

2009-06-01T04:10:00.003+05:30

मध्यरातपछि
बिहान नहुन्जेल,
काँचो आँखा
उँघ्दो मन,
प्रसारणका खेताला .....
टेलिभिजनको मेलोमा
किबोर्डको कोदाली
खन्दै छु ।

चर्चा एउटा साथीको

2009-05-30T01:09:00.000+05:30

चर्चा साउन झरीको
चर्चा टिलपिल गर्ने
आँशु आखाँभरिको
बादल ओढी मुस्काउँछ
धुम्म कालो निलो,
देख्दैन रे चाँदिको घेरा
सेतो सफा सुकिलो ।
चर्चा प्रेमलापमा
गुञ्जेका मिठा गीतको
चर्चा अन्धबिश्वास,
समाज र यसका रीतको ।
नमिले पनि हुने मनहरु
नभए हुने बिश्वास र भर
मिल्नै पर्ने कुल घरान
मिल्नै पर्ने जात र थर ।
चर्चा एउटा साथीको
चर्चा उसको विवाह
विवशता,बाध्यता माथिको ।

कोही मन परेपछि

2009-03-27T13:48:00.001+05:30

चाहिएन ओठ गुलाबी
चाहिएन आँखा शराबी
पर्दैन झुक्न नजर
पर्दैन कामुक अधर
परेन हुन सेतो बदन
परेन कम्मर छिन्न झन्
न लहराउँदो कपाल
न मयुरी चाल ।
कसैमा मन गढेपछि
कोही मन परेपछि,
नचाहिने रैछ केही
कविले वर्णन गरेजस्तै
कालिगढले बुट्टा भरेजस्तै
नचाहिने रैछ केही,
कसैमा मन गढेपछि
कोही मन परेपछि ।।

ढंग

2009-03-03T23:13:00.000+05:30

उनलाई हेरी म दंग
मलाई हेरी उनी दंग ।
रंगीदै रंगाउँदै
सप्तरंगी बन्यो ,
मनभित्रै मायाको रंग ।
दुइ कप कफी
बानेश्वरको क्याफे,
बिल हेरी क्यासियर दंग ।
नछोएर के भो र
मनमा त्यसै भाइब्रेसन हुन्थ्यो
हुँदा उनी संग ।
कल्पनाको हृयांगओभर
हेर्दा अंग अंग,
धत् , नराम्रो बानी...
भन्दा पो हुन्थे झसंग ।
कस्तो मिठो
गाली पनि मोरीको ।
अन्तरालमा भेटेँ धेरै.....
रिन्यू भएन क्यारे केही,
मोबाइलको रिंगटोन
..चलो इकबार फिरसे...
अजनवी बनजाए हमदोनो,
महेन्द्र कपुरले यत्ति भने।
भनेनन् कसैले,
सोधिएन कसैसंग
माया गर्न पनि
चाहिने रैछ ढंग ।।

जूनको उज्यालोमा

2009-02-13T14:11:00.001+05:30

सबै कुरा उस्तै देखेँ
जूनको उज्यालोमा ।
मेरो रातो अनुहार
उनको डरले भरिएको
अली अली लजाएको
मेरी प्रेमिकाको मुहार ।
सबै कुर उस्तै देखेँ
जूनको उज्यालोमा ।
लिजाको ईम्पोर्टेड लीपिस्टिक
फुलमायाको खस्रो ओठ,
कुनै सरश
कुनै कर्कश
कुनै भिजेका लाजले
कुनै गलेका साँझले ,
थुप्रै थुप्रै मन होलान
थुप्रै थुप्रै चेहरा ,
तर उस्तै उस्तै देखेँ
जूनको उज्यालोमा ।

ती मध्य एक म

2008-12-20T12:28:00.000+05:30

न्यू रोडको साँझ
धकेल्दै,ठेल्दै,पन्छाउँदै
हिप्पीहरुको निर्लज्ज ड्यास
हतारमै फ्याँक्छन् सरी
हतारमै बल्छ स्ट्रीट ल्याम्प
हतारै हतार मान्छेलाई
ती मध्य एक म ।
रोजिन बेकरी
शंखमुल चोक
एक मुस्लो धुँवा
चिया र चुरोट
इन्जिनियरहरुको हुल
ती मध्य एक म ।
नोकियाको मोबाइल सेट
अनगिन्ती मिसकल
थोरै मेसेज थोरै कल
कतिले फर्काउँदा हुन्
कतिले लत्याउँदा
ती मध्य एक म ।
मास्टर कन्ट्रोल रुम
चौविसै घण्टा
अन इयर छ जिन्दगी
सबैको गुनासो सबैसंग
थोरै खुसी थोरै उदास
ती मध्य एक म ।

timilai.....

2008-11-09T21:45:00.000+05:30

Love N marriage

2008-11-01T05:09:00.001+05:30

A student asks a teacher, "What is love?"

The teacher said, "in order to answer your question, go to the wheat field and choose the biggest wheat and come back.
But the rule is: you can go through them only once and cannot turn back to pick."
The student went to the field, go thru first row, he saw one big wheat, but he wonders....may be there is a bigger one later.
Then he saw another bigger one... but may be there is an even bigger one waiting for him.
Later, when he finished more than half of the wheat field, he start to realize that the wheat is not as big as the previous one he saw, he
know he has missed the biggest one, and he regretted.
So, he ended up went back to the teacher with empty hand.
The teacher told him, "...this is love... you keep looking for a better one, but when later you realize, you have already miss the person.... "
What is marriage then?" the student asked.
The teacher said, "in order to answer your question, go to the corn field and choose the biggest corn and come back. But the rule is: you can go through them only once and cannot turn back to pick."
The student went to the corn field, this time he is careful not to repeat the previous mistake, when he reach the middle of the field, he
has picked one medium corn that he feel satisfy, and come back to the teacher.
The teacher told him, "this time you bring back a corn.... you look for one that is just nice, and you have faith and believe this is the best one you get.... this is marriage."

nahuda aafno saaathma...

2008-09-16T12:34:00.000+05:30

एक्लो हुन रहेछ

2008-07-08T12:10:00.001+05:30

PIDA KANTIPOOOOR KO....

2008-06-19T16:29:00.001+05:30

the position of THIRTY-SIX

2008-06-06T21:51:00.000+05:30

‍‍‍‍‍‍‍‍आस्तिक ‍- नास्तिक

2008-05-29T11:51:00.000+05:30

‍‍‍आस्तिक ‍- नास्तिक

नास्तिकले धर्मको विरोध गर्दैन।उसले त केवल धर्ममा विश्वास राख्दैन अनि धर्म मान्दैन। उसले धर्म को कट्टर बिरोध गर्दैन। भड्काउँदैन। धर्मको बिरोध धर्मले गर्छ। एउटा धर्मको बिरोध अर्को धर्मले गर्छ। किनकी कपडा बेच्ने र स्याउ बेच्ने बीच के सरोकार। मुस्ताङको स्याउ बेच्नेले काश्मिरी स्याउको बिरोध गर्छ। खोट देखाउँछ। अनि आफ्नो बिकाउँछ। यस्तो खालको कपडा राम्रो छ वा नराम्रो छ भन्नु उसलाई के मतलब। ढाकाको कपडा बेच्नेको बिरोध त जिन्स बेच्नेले गर्ला। एउटा अस्था को बिरोध अर्को थरी आस्था राख्न्नेले गर्ला। आस्थानै नलिनेलाई बिरोधको के औचित्य। त्यसैले धर्मको बिरोध धर्मले गर्छ । नास्तिकले गर्दैन ।

2008-05-17T19:01:00.000+05:30

Simple Square Wave Oscillator

Notes:
Using two gates from a CMOS 4011 NAND chip, a simple square wave oscillator can be made. Alternatively a CMOS 4001 chip can also be used, or a TTL equivalent. In this circuit the mark space ratio can also be independently controlled by varying the value of the resistors. The rise and fall times of the output pulses depend on the operating voltage of the IC and type of IC, but will be typically in
the order on tens of nanoseconds.

कथा ब्लू टूथ को

2008-05-17T18:25:00.000+05:30

What is Bluetooth?
Bluetooth is a wireless technology that allows computers, phones and other devices to talk to each other over short distances (typically about 10 meters). Bluetooth uses radio waves (in the 2.4 Gigahertz range), and is designed to be a secure and inexpensive way of connecting and exchanging information between devices without wires.

Bluetooth was originally developed by mobile phone company Ericsson in 1994.

How Bluetooth Technology Works

"Connective convenience"

Bluetooth is a high-speed, low-power microwave wireless link technology, designed to connect phones, laptops, PDAs and other portable equipment together with little or no work by the user. Unlike infra-red, Bluetooth does not require line-of-sight positioning of connected units. The technology uses modifications of existing wireless LAN techniques but is most notable for its small size and low cost. The current prototype circuits are contained on a circuit board 0.9cm square, with a much smaller single chip version in development. The cost of the device is expected to fall very fast, from $20 initially to $5 in a year or two. It is envisioned that Bluetooth will be included within equipment rather than being an optional extra. When one Bluetooth product comes within range of another, (this can be set to between 10cm and 100m) they automatically exchange address and capability details. They can then establish a 1 megabit/s link (up to 2 Mbps in the second generation of the technology) with security and error correction, to use as required. The protocols will handle both voice and data, with a very flexible network topography.

This technology achieves its goal by embedding tiny, inexpensive, short-range transceivers into the electronic devices that are available today. The radio operates on the globally-available unlicensed radio band, 2.45 GHz (meaning there will be no hindrance for international travelers using Bluetooth-enabled equipment.), and supports data speeds of up to 721 Kbps, as well as three voice channels. The bluetooth modules can be either built into electronic devices or used as an adaptor. For instance in a PC they can be built in as a PC card or externally attached via the USB port.

Moreover, Bluetooth devices won't drain precious battery life. The Bluetooth specification targets power consumption of the device from a "hold" mode consuming 30 micro amps to the active transmitting range of 8-30 milliamps (or less than 1/10th of a watt). The radio chip consumers only 0.3mA in standby mode, which is less than 3 % of the power used by a standard mobile phone. The chips also have excellent power-saving features, as they will automatically shift to a low-power mode as soon as traffic volume lessens or stops.

Short packages and fast hopping also limit the impact of domestic and professional microwave ovens. Use of Forward Error Correction (FEC) limits the impact of random noise on long-distance links. The encoding is optimized for an uncoordinated environment.

Bluetooth guarantees security at the bit level. Authentication is controlled by the user by using a 128 bit key. Radio signals can be coded with 8 bits or anything upto 128 bits. The Bluetooth radio transmissions will conform to the safety standards required by the countries where the technology will be used with respect to the affects of radio transmissions on the human body. Emissions from Bluetooth enabled devices will be no greater than emissions from industry-standard cordless phones. The Bluetooth module will not interfere or cause harm to public or private telecommunications network.

now tell me ..how you weep now

2008-03-29T00:56:00.000+05:30

बिन्दु हो माया

2008-03-29T00:40:00.001+05:30

FEELINZ SOMETIMES FLOWS LIKE THIS......

2008-03-29T00:18:00.001+05:30

the political rappers of NEW NEPAL

2008-03-27T05:25:00.000+05:30